መጽሐፍ ቅዱሳዊ ተግዳሮት ለ“ማዕረግ-ተኮር” ክርስትና
(ሐዋርያትን፣ ነቢያትን፣ ፓስተሮችን፣ ጳጳሳትን (ቢሾፕ) እና “ታላላቅ” ማዕረጎችን ጨምሮ)

“ማዕረግ ማንነት ሲሆን፣ አገልግሎት ሁለተኛ ደረጃ ይሆናል።”

ከጅምሩ ይህንን በግልጽ እናስቀምጥ፦
ይህ አመጽ አይደለም።
ይህ ክብር መንሳት አይደለም።
ይህ አመራርን መቃወም አይደለም።
ይህ መጽሐፍ ቅዱሳዊ ማስተካከያ (Recalibration) ነው።

ምክንያቱም የኢየሱስ ክርስቶስ ቤተክርስቲያን እየተሰቃየች ያለችው በማዕረግ እጥረት ሳይሆን በቅድሚያ ሊሰጣቸው የሚገቡ ነገሮች በመዘበራረቃቸው ነው።

ስያሜው ከአገልግሎቱ ሲረዝም

ዛሬ በብዙ የቤተክርስቲያን መድረኮች ላይ እንግዳ አቀባበል እንዲህ ይሰማል፦
“እባካችሁ ሐዋርያው፣ ነቢዩ፣ ጳጳሱ፣ ቢሾፕ፣ ዶክተሩ፣ መስራቹ፣ ራዕይ ቀራፂው፣ ጠቅላላ የበላይ ጠባቂው… ወደ መድረክ ሲመጡ በጭብጨባ ተቀበሉልኝ።”

ማዕረጉ ተዘርዝሮ ሲያልቅ የሚጠበቀው ነገር በጣም ትልቅ ይሆናል—ነገር ግን አንዳንዴ ይዘቱ የቀጠነ (ቀጭን) ሆኖ ይገኛል።
አሳሳቢው ጥያቄ ይህ ነው፦ ማዕረግ የጥሪ ማስረጃ የሆነው መቼ ነው?
ኢየሱስ ራሱን በማዕረግ አስተዋውቆ አያውቅም።
እሱ ራሱን ያስተዋወቀው በአገልጋይነት ነው።

አገልግሎት ‘ግስ’ ነው፤ ሹመት ደግሞ ‘ግጽል’ ነው

ይህ ልዩነት መሰረታዊ ነው።
አገልግሎት (Ministry): ድርጊት፣ ስራ፣ መስዋዕትነት እና ማገልገል ነው።
ሹመት/ቢሮ (Office): መዋቅር፣ ተግባር እና አስተዳደር ነው።
በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ ሹመት ያለው አገልግሎትን ለመደገፍ እንጂ ለመተካት አይደለም።
ትኩረቱ በሹመት ላይ ሲሆን፦

• አገልግሎት ምርጫዊ ይሆናል።
• ማገልገል ለሌላው የሚተው (Delegated) ስራ ይሆናል።
• አምልኮ ደግሞ ትርኢት (Performance) ይሆናል።

ስለ አምስቱ የስራ ድርሻዎች (ቢሮዎች )፦ መጽሐፍ ቅዱስ ምን ይላል?

ኤፌሶን 4:11 እንዲህ ይላል፦
“እርሱም አንዳንዶቹ ሐዋርያት፣ አንዳንዶቹም ነቢያት፣ አንዳንዶቹም ወንጌልን ሰባኪዎች፣ አንዳንዶቹም እረኞችና አስተማሪዎች እንዲሆኑ ሰጠ፤”

ልብ ይበሉ፦

• እነዚህ ስጦታዎች እንጂ የደረጃ ማዕረጎች አይደሉም።
• ተግባራት እንጂ የሥልጣን ተዋረዶች አይደሉም።
• ተጠያቂነቶች እንጂ ዘላቂ ማንነቶች አይደሉም።

ሰዎች የሚያደርጉትን ይገልጻሉ እንጂ ለዘላለም የሚጠሩበት የክብር ስም አይደሉም።

• ሐዋርያት — የተላኩ ናቸው።
• ነቢያት — የእግዚአብሔርን ቃል የሚናገሩ ናቸው።
• ወንጌላውያን — የምስራቹን የሚያውጁ ናቸው።
• እረኞች (ፓስተሮች) — ሰዎችን የሚጠብቁ ናቸው።
• አስተማሪዎች — እውነትን የሚያብራሩ ናቸው።

አምስቱም ያሉበት አንድ ምክንያት ብቻ ነው፦
“ቅዱሳን ለአገልግሎት ሥራ እንዲዘጋጁ…” (ኤፌሶን 4:12)
ለራስ ስም ግንባታ አይደለም። ለግል መንግስት ምስረታ አይደለም። ራስን ከፍ ለማድረግም አይደለም።

ሐዋርያ፦ ተላላኪ እንጂ ተቀማጭ ወይም በአንድ ቦታ የሚወሰኑ አይደለም

በመጽሐፍ ቅዱስ ሐዋርያ ማለት የተላከ ማለት ነው እንጂ ከላይ ሆኖ የሚገዛ ማለት አይደለም።
ሐዋርያው ጳውሎስ ራሱን እንዲህ ብሎ ጠርቷል፦
“የኢየሱስ ክርስቶስ ባሪያ የሆነ ጳውሎስ…” (ሮሜ 1:1)
አብያተ ክርስቲያናትን ተከለ፣ መከራን ተቀበለ፣ በእጆቹ ሰራ፣ ለተግሳጽም ራሱን አስገዛ።
ሐዋርያነት ከመስዋዕትነት ይልቅ ርቀትንና መገፋትን የሚፈጥር ከሆነ የሆነ የተሳሳተ ነገር አለ።

ነቢይ (“ሜጀር ነቢይ”ን ጨምሮ)፦ ድምፅ ወይም አባባል እንጂ ፍሬ አይደለም

መጽሐፍ ቅዱሳዊ ነቢይ፦

• እግዚአብሔር-ተኮር ነው።
• በእውነት የሚመራ ነው።
• ብዙውን ጊዜ የማይመች (የማይወደድ) ነው።
• በጭብጨባ የሚሸኝ አይደለም።
  በስነ መለኮት ትምህርት ነቢያት “ሜጀር ዋና ታላቅ” ወይም “ንኡስ ታናሽ” የሚባሉት በመጽሐፋቸው ርዝመት እንጂ በማዕረጋቸው አልነበረም። እንደውም ስነ መለኮቱ እነ ሙሴን ኤልያስን ዲቦራን ያገለለ ነብይነትን ነው የሚያስተዋውቀው…ዘመነኛዋናው ትንቢት ግን ይህንን ገልብጦታል። አጥቢያን የማይገስጽ፣ ሁልጊዜ በረከትን ብቻ የሚተነብይ ነቢይ መጽሐፍ ቅዱሳዊውን መስመር እየተከተለ አይደለም።

ፓስተር፦ እረኛ እንጂ ዋና ስራ አስፈጻሚ (CEO) አይደለም

ፓስተር የሚለው ቃል ትርጉሙ “እረኛ” ማለት ነው።
እረኞች፦

• የበጎቹን ሽታ ይሸታሉ።
• ከበጎቹ ጋር ይሄዳሉ።
• ስለ በጎቹ ደማቸውን ያፈስሳሉ።
  ፓስተሮች ስራ አስፈጻሚ፣ ምእመናን ደግሞ ደንበኛ ሲሆኑ ምሳሌው ፈርሷል ማለት ነው።
  “በእናንተ ዘንድ ያለውን የእግዚአብሔርን መንጋ ጠብቁ፤” (1 ጴጥሮስ 5:2)
  ከበላይ ሆናችሁ ሳይሆን፣ በመካከላቸው ሆናችሁ።

ጳጳስ(ቢሾፕ)፦ ተመልካች እንጂ ባለቤት አይደለም

የግሪክ ቃሉ Episkopos ማለት የበላይ ተመልካች ወይም ጠባቂ ማለት ነው።
“ማንም ኤጲስ ቆጶስነትን ቢፈልግ መልካምን ሥራ ይመኛል።” (1 ጢሞቴዎስ 3:1)
ደግሜ እላለሁ—ስራን እንጂ ክብርን አይደለም።
በመጽሐፍ ቅዱስ፦ ጳጳስ፣ ሽማግሌ እና ፓስተር ተደራራቢ የኃላፊነት መግለጫዎች እንጂ የመንፈሳዊ ደረጃ እድገቶች አይደሉም። ሊጠየቅ፣ ሊቀረብ ወይም ሊታረም የማይችል ጳጳስ የአዲስ ኪዳንን ሞዴል ትቷል።

ተጨማሪ መጽሐፍ ቅዱሳዊ ያልሆኑ ማዕረጎች

• ጠቅላላ የበላይ ጠባቂ (General Overseer) Reverend .
• መሥራች (Founder)
• የራዕይ ተሸካሚ ባለራዕይ (Vision Bearer)
• መንፈሳዊ አባት/እናት
• መንፈሳዊ ሽፋን (Spiritual Covering)
  እነዚህ ማዕረጎች ለድርጅታዊ ስራ ሊጠቅሙ ይችላሉ፣ ነገር ግን ምንም አይነት መጽሐፍ ቅዱሳዊ ስልጣን አይሸከሙም። ስልጣን የሚመጣው ከታማኝነት፣ ከፍሬ፣ ከትክክለኛ ትምህርት እና ከክርስቶስ መሰል ባህሪ እንጂ ከተፈጠሩ መጠሪያዎች አይደለም።

የችግሩ ስር፦ አምልኮ የሌለበት ሹመት

የጉዳዩ ዋና እምብርት ይሄ ነው፦ አምልኮ ሲቀንስ፣ ክፍተቱን ለመሙላት ሹመትና ማዕረግ ይሰፋል።
አምልኮ ትህትናን፣ ታዛዥነትንና ፍርሃትን ያመጣል። አምልኮ ከሌለ ግን፦

• አገልግሎት ስራ (Job) ይሆናል።
• አመራር ቁጥጥር (Control) ይሆናል።
• ሹመት ማንነት ይሆናል።
  “ለጌታ ለአምላክህ ስገድ እርሱንም ብቻ አምልክ።” (ማቴዎስ 4:10)
  አገልግሎት መፍሰስ ያለበት ከአምልኮ እንጂ ከማዕረግ አይደለም።

ማዕረግን ለማስቀጠል የሚጠቀሙባቸው የተሳሳቱ አመክንዮዎች (Fallacies)

1. የማዕረግ ስልጣን፦ “በሹመቴ ምክንያት ልትታዘዙኝ ይገባል።” (መጽሐፍ ቅዱሳዊ ስልጣን በፍሬ ይታወቃል እንጂ በመለጠፊያ አይደለም።)
2. የስርዓት ስህተት፦ “ጠንካራ ማዕረግ ከሌለ ትርምስ ይፈጠራል።” (ውሸት። የጥንቷ ቤተክርስቲያን ስርዓት የነበራት ለክርስቶስ በመገዛት እንጂ በደረጃ ተዋረድ አልነበረም።)
3. የማይነካ መሪ፦ “መሪን መጠየቅ አመጽ ነው።” በተቀባው ላይ እጅህን አትዘርጋ በሚል ቃል ማታለል ( መጽሐፍ ቅዱሳዊ መሪዎች ለመጽሐፍ ቅዱስ ተጠያቂ ናቸው።)

ልጠይቅዎ

ይህንን በታማኝነት እራስዎን ይጠይቁ፦
ዛሬ ሁሉም ማዕረጎች ቢነሱ፣ አገልግሎትዎ አሁንም ይቀጥላል?
መልሱ “አይ” ከሆነ፣ የነበረው ሹመት እንጂ ጥሪ አልነበረም።

መጽሐፍ ቅዱሳዊው ቅደም ተከተል

አምልኮ → ጥሪ → አገልግሎት → መስዋዕትነት → መዋቅር
ፈጽሞ እንዲህ መሆን የለበትም፦
ማዕረግ → ስልጣን → መራራቅ → ቁጥጥር

ሹመት የተፈጠረው አገልግሎትን ለመርዳት ነው። አገልግሎት የተፈጠረው ሰዎችን ለመርዳት ነው። ሰዎች የተፈጠሩት እግዚአብሔርን ለማገልገል ነው።

ቤተክርስቲያን ተጨማሪ ሐዋርያት፣ ነቢያት፣ ፓስተሮች፣ ጳጳሳት ወይም “ታላላቅ” ማዕረጎች አያስፈልጓትም። የሚያስፈልጓት ተጨማሪ አገልጋዮች፣ አምላኪዎች እና ታማኞች ናቸው።
በእግዚአብሔር መንግስት ማዕረጎች ይጠፋሉ—አገልግሎት ግን እስከ ዘላለም ያስተጋባል።

በመጨረሻም

በክርስቶስ ፊት ስንቆም ምንም አይነት የማዕረግ መግቢያ አይኖርም።
ሐዋርያ የለም። ነቢይ የለም። ጳጳስ የለም። ፓስተር የለም።
ጥያቄው አንድ ብቻ ነው፦
“ህዝቤን ለማገልገል በቂ ፍቅር ነበረህ?”
በዚያ ቀን ትርጉም የሚኖራቸው ሦስት ማንነቶች ብቻ ናቸው፦

1. አገልጋይ።
2. አምላኪ።
3. ታማኝ።